Toen Pietje zijn vader weer zag, vloog hij hem in de armen. Gedurende de middag bij vader hadden ze samen de grootste lol.
Totdat moeder Pietje weer kwam ophalen. Pietje versteende. Zijn gedrag draaide binnen enkele seconden om als een blad aan een boom. Toen moeder vroeg hoe het geweest was, antwoordde Pietje: “Niet leuk”.
“Pietje wil niet meer naar vader. Dus dan hoeft dat van mij ook niet. Ik ga niet dwingen”.
HET KRITISCHE ZELFSTANDIGE DENKEN ONDERMIJNT
Bovenstaande quote kan een gevolg zijn van ouderafwijzing/ ouderverstoting waarbij een controlerende ouder bewust (en feitelijk ongegrond) een afstand creëert tussen het kind en de andere ouder. Er wordt een coalitie gesloten tegen de andere ouder. Een onwaar denkbeeld geschapen over de andere ouder. Dit nestelt zich vervolgens in het brein van het kind. Het kind reageert bang en afwijzend en kiest de kant van de “veilige” controlerende ouder. Het is een overlevingsstrategie waarbij het kritische, zelfstandige denken van het kind wordt ondermijnt.
De controlerende ouder is zelf vaak opgegroeid in een ongezonde (traumatische) gezinssituatie. Hij/zij is zichzelf niet bewust van zijn of haar projectie en voelt hierin weinig tot geen empathie. In het ergste geval wordt hiermee de pijn en het trauma uit het verleden overgedragen op de volgende generatie.
GEDRAGINGEN VAN DE CONTROLERENDE OUDER
-uitsluitend negatieve informatie over de andere ouder delen/ -met smoesjes het contact beperken/ – verbieden over de andere ouder te spreken/ -het kind als gelijke behandelen/ -een jong kind zelf laten bepalen of het al dan niet naar de andere ouder mag/ -kinderen aan een kruisverhoor over de andere ouder onderwerpen/ etc.
GEDRAGINGEN VAN HET KIND
-arrogante en minachtende houding aannemen naar de andere ouder (“gewenst gedrag”)/ -aangeven Zelf de keuze te hebben gemaakt om geen contact te hebben met de andere ouder/ -volwassen taalgebruik, de controlerende ouder napraten/ -de boosheid op de andere ouder is niet gebaseerd op de eigen ervaringen met die ouder/ etc.
Ouderverstoting (officieel Parental Alienation Syndrome /PAS) is uitzonderlijk, omdat kinderen doorgaans juist contact willen houden met beide ouders. Een kind dat te maken krijgt met ouderverstoting kan hier vaak levenslang last van houden. (Depressie, angsten, een laag zelfbeeld, alcohol- en drugsmisbruik.)
“ALS ZE VOLWASSEN ZIJN, DAN KOMEN ZE WEL TERUG”.
Uit onderzoek blijkt dat circa 15-20 procent van de kinderen van gescheiden ouders op volwassen leeftijd hun vader niet ziet en 5 procent hun moeder niet.
Helaas is het niet altijd zo dat kinderen uit zichzelf “terugkomen”. Als het kritische, zelfstandige denken (dat voortdurend werd ondermijnt) dan niet in gang is gezet, vindt er ook op volwassen leeftijd geen hereniging plaats.
Geef een reactie